Kitabın bana ait kopyası (1 adet) bugün elime ulaştı. Ve yaşasın ki daha fazla kopya istersem yayınevi bana %40 indirim yapıyor.

Amazon‘da ve diğer internet kitapçılarında da mevcut. Yayınevi, talep üzerine basım yaptığı için olsa gerek kitabın fiyatı Amazon’da 111 USD olarak belirlenmiş. En baba, kalın kapak Polity kitapları bile 70 USD iken bu fiyat benim için bir gurur kaynağı değil elbette.

Tezimin giriş bölümü için bu bağlantıda bir pdf doyası var.

Paylaş/Ekle

Alâka

Aşağıdaki metin ABD’de “sociology of deviance” dersi veren Chris Uggen’in sitesinden.

Uggen öğrencilerine final sınavında bir bonus soru sormuş ve derste öğrendiklerini gercek hayatta nasıl kullandıklarını yazmalarını istemiş. Bir öğrencisi aşağıdaki yanıtı vermiş. Önce orijinali sonra çevirisi.

“I used Merton’s anomie theory to try to justify my piracy of movies on the internet. I told my mom that our society has placed universal goals that we should live in comfort. I also told her that certain people are not advantaged, so they resort to crime to achieve such goals. I said that I am a broke college student so I am considered to be disadvantaged. She still said I was wrong, but she watched the movies with me anyways.”

“Ben Merton’ın anomi kuramını, internetten korsan film indirmemi meşrulaştırmak için kullandım. Anneme, toplumun rahat yaşama dair bir takım genel geçer hedefler koyduğunu ve bazı insanların dezavantajlı durumları yüzünden bu hedeflere ulaşmak için suça başvurduklarını söyledim. Çulsuz bir üniversite öğrencisi olduğum için benim de dezavantajlı biri olarak değerlendirilmem gerektiğini söyledim. Yanlış düşündüğümü söyledi ama filmleri de benle izlemeye devam etti.”

Paylaş/Ekle

Alâka

• 14 sene önce internet sansürü: Ben Boğaziçi'nde Sosyal Bilimler Kulubü'ndeyken
• Google üzerinde bir hayalet dolaşıyor
• Yakın plandan sanat eserleri
• Avrupa kültür mirası internette

Ben baskan yardımcılığı yanında internet sitesinin üretimini de üstlenmiştim.

Bugün internet arşivi sitesinden haberdar olunca ilk aklıma gelenlerden biri sosyal bilimler kulubünün sayfaları oldu. 1998′de yaptıgım siteyi dolanirken maruz kaldığımız sansür girişimine dair yazdıklarımı gördüm. Tamamen unutmuştum. Şahsi hafıza zayıflığım elbetteki hafizasız toplumsal kültürümüzden beslenmiş olsa gerek.

İnternet sansürünün yeni bir şey olduğunu zannedenlere, Boğaziçi Üniversitesi gibi liberal bir ortamın özgürlükten ne anladığını anlamak isteyenlere…

“İnternet sitemizin geçici olarak hizmet dışı olduğunu belirtmemiz gerekiyor. Bu aksaklığın sebebi bağlantı sayfamızdan tartışma sitelerine verilen linklerden biri. Kişisel bir tartışma sayfasındaki yazıları kendi dünya görüşüne aykırı bulan B.Ü. mezunu bir bey yurtdışından bize ulaşarak bu sayfaya link verilmemesini istiyor. Biz ise pek çok kişinin tartışmak için girdiği bu sayfaya link verdiğimizi ve söylenenlerin hiç bir şekilde kulübümüzle ilişkilendirilemeyeceğini belirtip karşılığında şikayet tehditi aldığımızda da gerekli mercilerin adreslerini veriyoruz. Şikayetler ise, ülkemizin içinde bulunduğu atmosferde etkisini gösterip internet sayfamızın, diğer kulüplerin internet sayfalarıyla birlikte askıya alınmasına ve bürokratik bir kontrol mekanizmasinin hayata geçirilmesine yol açtı. Bu ilginç sanal sansürün yakında kalkacağını ümit ediyoruz ve bu vesileyle de özgür bir tartışma ortamına duyulan ihtiyacı hatırlatıyoruz.

Bugüne kadar 1500’den fazla ziyaretçisi olan ve bir çok yeni ilişki kurmamıza yardımcı olan sayfamız gerekli görüşmeler yapıldıktan sonra güncellenerek tekrar ulaşılabilir olacaktır. Kulüple ilgili her türlü döküman, tüzük, bültenler, seçilmiş makaleler, Türkiye’nin en gelişmiş Sosyal Bilimler Bağlantıları sayfası ve daha bir çok yazıya internet sitemizden ulaşabileceksiniz.”

(http://web.archive.org/web/19991112024248/http://www.sbk.boun.edu.tr/bulten/bulten3.htm)

Paylaş/Ekle

Alâka

• Teori ne işe yarar?
• Mühendislik öğrencileri ve sosyal bilim dersleri
• Bilgi Üniversitesi'nde sendika mücadelesi
• Umum ne, kamu ne? Belediye, içki, devlet, üniversite
• Bir blog imecesi çağrısı
• Google üzerinde bir hayalet dolaşıyor
• Akademinin sonu geliyor
• Söylem jeneratörleri
• Sosyal bilimlerde akademik kariyer blog'u II
• Sosyal bilimlerde akademik kariyer blog'u I

Herkes El Kaide’yi beklerken karşımıza çıkan beyaz bir Hristiyan olunca, Kelvin Aurosan’ın dediği gibi “bir deli adamı” tarif etmeye başladı medya. Siyasi açıdan itinayla incelenmesi gereken vakaların bir sapma, bir sapkın işi olarak gösterilmesi pek nadir değil. Charlie Chaplin bile Hitler’i betimlerken bu gölgeyi kaldıramamıştı.

Matthew Goodwin’inki gibi çözümlemelere bizim de ihtiyacımız var, her linç girişiminin provokasyon ve ‘deli’kanlılık heyecanıyla açıklandığı bu topraklarda.

* Görsel World’s latest news sitesinden alınmıştır.

Paylaş/Ekle

Alâka

Bu dönem başı itibarıyla Yıldız Teknik Universitesi’nden ayrılıyorum. Çünkü İstanbul’dan Çanakkale’ye taşınıyorum.

Benden ders almış ya da ders almak istemiş öğrenciler bana her zaman e-mail yoluyla info@berkbalcik.net adresinden ulaşabilirler.

Yukarıda belirttiğim gibi YTÜ’de geçirdiğim yedi senenin, mensubu olduğum programın ve son dönemdeki gelişmelerin daha detaylı bir değerlendirmesini önümüzdeki günlerde bu sitede yayınlayacağım.

Bugüne kadar ders verdigim üç binden fazla oğrencime ve özellikle sosyolojinin, siyaset bilimi ve tarihin kafa açıcılığına aklı yatmış onlarca YTÜ’lü arkadaşıma selamlar.

Paylaş/Ekle

Alâka

Marxism 2010: Bozuk bir sistemin onarımı

Dünyanın önde gelen antikapitalist düşünürlerinden biri olan Alex Callinicos, İngiltere’de yayınlanan Guardian gazetesine yazdığı makalede Londra’da sürmekte olan Marksizm 2010 toplantılarını anlattı. Socialist Worker Party üyesi Callinicos günümüzde marksistlerin yürttüğü tartışmaları özetliyor.

Finans kriziyle birlikte Marksist düşünceler yeniden güçleniyor ve Londra’da önde gelen isimler düşüncelerin nasıl eyleme dönüşeceğini tartışıyor.

Geçen hafta sonu Ken Coates’in ölümü radikal solda bir başka güçlü ve seçkin bir sesin daha susmasına yol açtı. Geçen son bir yıl 1968 kuşağının en önde gelen birçok Marksist aydınını bizden aldı: Giovanni Arrighi, Jerry Cohen, Peter Gowan ve benim için özellikle acı verici olan Chris Harman ve Daniel Bensaid. Muhafazakârlar ve liberallerin sözde ideolojiden arınmış dünyalarında, bu kişilerin ölümlerinin entelektüel ve siyasi bir gelenek olarak Marksizm’de çok daha büyük bir düşüşe işaret ettiği sonucuna varmaları cazip gelecektir.

Oysa bunun gerçeklikle hiç alakası yok. Artık doğuştan miyop olan finans piyasaları bile kapitalizmin tamamen bozuk bir sistem olduğu gerçeğini görmeye başladı. Keynes’çi ekonomist Paul Krugman, birkaç gün önce şunları yazıyordu: “Korkarım şu an itibariyle, 19′uncu yüzyılın sonunda ve 1930′larda yaşananların ardından, bir üçüncü depresyon döneminin ilk aşamasındayız.” Marks, kendi entelektüel projesini ekonomi-politiğin eleştirisi olarak tanımlamıştı. Dolayısıyla Marksizm, kapitalizmin dinamiklerinin bir anlam ifade ediyor olması ve bu dinamiklerden kurtulmanın bir yolunu sunabilme yeteneğine bağlı olarak yaşayacak veya ölecektir.

Gerçekten de Marksist ekonomistler küresel krizin istikametinin izlenmesi ve nedenlerinin analizi bakımından ön sıralarda yer aldı. Geçen bir yıl içinde Chris Harman’ın “Zombie Capitalism”, David Harvey’in “The Enigma of Capital” ve benim “Bonfire of Illusions” adlı kitaplarımız kriz hakkında genel manzarayı ortaya koydu. Londra’da kurulu Doğu ve Afrika Çalışmaları Okulu’ndan Costas Lapavitsas ve Para ve Finans Araştırmaları grubundan genç akademisyenler Euro Bölgesi krizini açıklamak ve Yunanistan gibi ülkeler açısından radikal alternatif politikalar sunmak bakımından öncü bir rol üstlendi.

Bu araştırma faaliyetlerine, artık İngilizce konuşan akademik çevrelerde oldukça görünür bir hale gelen, gençler arasında Marksizm’e olan ilgilinin yeniden canlanması eşlik etti. David Harvey nisan ayından kitabının tanıtımı için Londra’ya geldiğinde, her birine yüzlerce kişinin katıldığı yarım düzine kadar toplantıda konuşmacı oldu. Bu toplantılardan biri de benim çalıştığım okulda, pek de geleneksel devrimci bir odak olmayan King’s College London’da gerçekleşti. Toplantı, okulun giderek güçlenen ve geçen kasım ayında Financial Times gazetesi yazarlarından Martin Wolf ile benim aramda gerçekleşen, kapitalizmin geleceğine dair yapılan tartışma toplantısını da desteklemiş olan Marks’ın Kapital’ini Okuma Grubu tarafından da desteklendi.

1990′ların ortalarında bir grup genç akademisyen tarafından kurulan Tarihsel Materyalizm (Historical Materialism) dergisi, Marksizm’in akademik çevrelerde yeniden popüler olmasının başlıca etkenlerinden biri oldu. Her yıl kasım ayında Londra’da gerçekleşen yıllık konferansları 500′den fazla katılımcıyı cezp ediyor ve artık Toronto ve New York’ta kurulmuş olan benzer gruplar da söz konusu.

Ancak Marksizm kuşkusuz her zaman tek başına daha iyi teoriler geliştirmenin ötesinde, aynı zamanda Coates, Harman ve Bensaid gibi şahsiyetlerin mücadeleci yaşamlarının bize kanıtladığı gibi, bu teorileri özgürlükçü siyasi pratiklere bağlama çabasıyla birlikte var oldu. Londra, bu çabalar için önemli bir alan açıyor. Bugünden itibaren Londra’nın merkezinde başlayacak olan beş günlük bir Marksizm 2010 festivali gerçekleşecek.

Sosyalist İşçi Partisi tarafından örgütlenen bu sosyal düşüncelerin paylaşıldığı forum, 1977′den bu yana her yıl düzenleniyor ve bu yıl dört binden fazla katılımcı bekleniyor. Çok sayıda heyecan verici entelektüel düzeyi yüksek toplantı olacak: Tarık Ali İslamofobi, Slavoj Zizek, John Holloway ve ben komünist fikirler, Hester Eisenstein, Judith Orr ve Nina Power ise yeni cinsiyetçilik üzerine konuşacak. Bunların yanı sıra bir dizi sol düşünce sahibi yetenek de yer alacak: Tony Benn, Eamonn McCann, Gareth Peirce, Steven Rose, Michael Rosen, Sheila Rowbotham ve Guardian gazetesinden Gary Younge.

Ancak farklı oturumlar arasında koşuşturmanın entelektüel yanı dışında, pratik bir anlamı da olacak. Kemer sıkma politikaları tüm Avrupa’ya yayılırken, muhafazakâr-liberal koalisyon 1980′lerde Margaret Thatcher’in bile hayal edemeyeceği boyutlarda sado-monetarizmi yeniden keşfeder görünüyor. Marksist sol entelektüel düzeyde yeniden güçleniyor. Ancak Marksizm’in karşı karşıya kalacak asıl sınav siyasi düzeyde olacak: Marksizm, koalisyonun kamu sektörü ve yoksulları mahvedecek olan planlarına karşı etkin bir direniş örgütleyebilecek mi? Yunanistan’daki eylemler yeni liberal şok tedavinin nasıl toplumsal isyanlara yol açabileceğini gösteriyor. Marksizm’in geleceği asıl olarak bu başkaldırıların ne boyutta gelişeceği ve hangi siyasi istikamete yöneleceğine bağlı.

Alex Callinicos – Guardian

Paylaş/Ekle

Alâka

• Yabancılaşma öyle olmaz böyle olur
• Erik J. Hobsbawm
• Kapitalist Devletin Geleceği
• Wallerstein ropörtajı
• Kaptan Swing
• 1 Mayıs

Paylaş/Ekle

Alâka

• Osmanlı'dan Cumhuriyet'e
• Modern Zamanın Tarihi
• Kamusal Alan: Tartışma 'alan'ı
• Koku
• Erik J. Hobsbawm
• Kapitalist Devletin Geleceği
• Liberalizmin Felsefi Temelleri
• Aydınlanma Çağı'nın iki dâhi çocuğu
• Sovyet arşivinden çıkan Hitler!
• Osmanlı Tarihi Nasıl İncelenir?

> Her ne kadar insanlar bazı konularda çalışarak kendilerini geliştirebilseler
> de her insanın bazı konularda doğuştan gelen ,yetiştiriliş tarzından veya
> çevresinin etkisiyle oluşan yetenekleri vardır, yani herkesin algısı farklı
> konularda açıktır. Her insanın da başarılı olduğu konu ile ilgili bölüm veya
> meslek seçmesi doğaldır, doğal olduğu kadar da içinde bulunduğumuz sistemin
> yönlendirmesidir aynı zamanda. Sistem bu zamana kadar hep böyle geldi.
> Sayısalcılar ve sosyalciler olarak ayrıldık. Değerlendirilirken de buna göre
> değerlendirilmemiz gerekir.

sistemin nasıl sakat bir şekilde işlediğinin sen de farkındasın demek ki.

> Biz hayatımız boyunca sayısal eğitimi aldık çünkü bu konuda başarılıyız. Siz
> de kendi alanınızda. Sosyal eğitim alanlara nasıl toplumsal , tarihsel ve
> siyasal olaylar arasında bağlantı kurma eğitimi verildiyse , bize de sayılar
> ve teoriler arasında bağlantının nasıl kurulacağına dair eğitim verildi.

bu başarı meselesi biraz karışık. yeteneklerimiz çok isabetli bir şekilde tespit edilmiş olsa ve biz yeteneklerimiz doğrultusunda yönlendirilmiş olsak dediklerinde haklı olabilirsin. ama yukarıda da bahsettiğin üzere liseden itibaren geldiğimiz yol pek de yeteneklerimiz, başarılarımız ya da isteklerimiz ile alakalı olmuyor. herşeyden önce üniversite “piyasası”nın öğrencilere dikte ettiği bir takım tercih sıralamaları var. bunlar bölüm ve üniversite bazında neredeyse her öğrenci için benzer tercih listesi hazırlanmasına yol açıyor. üniversitelerin ve bölümlerin puan sıralaması bu açıdan çok belirleyici. boğaziçi, odtü, itü ve elektronik, bilgisayar, makine, inşaat, vs.vs.vs.
yedi senelik YTÜ dönemimde sorduğum tek bir öğrencim bile ilk sırada tercih ettiği bölümde okumuyordu. çoğu ilk beş tercihinden bile çok uzaktı. bu bence çok çarpıcı, bir o kadar da acıklı bir durum. bu, üniversitede kendimizi okurken bulduğumuz bölümün çok azımız için tercihlerimize ya da isteklerimize uygun olduğunu da gösteriyor.

o yüzden okunan bölüm, başarılı olmak ve istekler/terchiler arasında, olması gerekmesine rağmen, bir ilişki maalesef fiiliyatta yok.

> Hal
> böyleyken sosyal konularda bizim sizlerle eş değer fikirler üretebilmemiz
> beklenmemelidir.

Hal böyleyken sizden sosyal dersleri aldığınızda beklenen bir mühendis adayı olarak aynı zamanda sosyal bilimci de olmanız değil. bu derslerin verilmesindeki amaç mühendislik öğrencilerine toplumsal olan herşeyi eleştirel bir gözle, daha geniş bir perspektiften ve çok boyutlu olarak anlama ve analiz etme imkanı sağlamak. çünkü tarih, özellikle ülke tarihimiz bize gösteriyor ki, mühendis kökenli çok önemli ve yetkili insanlar toplumları, makineler ya da beton ya da devreler gibi idare edebileceklerini zannetmişlerdir.

dolayısıyla sizden beklenen bu dersi veren hocalarla yarışabilecek kadar iyi sosyal bilimcileri tarihçiler ya da sosyologlar olmanız değildir.

>Tabi ki güncel olaylar ve hayatımızı etkileyen tarihsel
> olaylar hakkında fikir sahibi olmak gerekir, ki sahibiz de zaten.
> Fakat
> sizler bu konuda avantajlısınız. Bizlerden, apayrı bir eğitim almamıza
> rağmen sizlerin eğitim aldığınız konular üzerinde de fikir sahibi olmamız
> bekleniyor.

öğrenmek ile fikir sahibi olmak arasında farklar var. sizden beklenen, size gösterilebildiği ölçüde elbette, toplumsal ve tarihsel gelişmelere ilişkin bir bakış açısı geliştirebilmeniz. yoksa kimse sizden doktora tezi yazmanızı beklemiyor. pek meşhur klişede söylendiği üzere bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmayı engellemek önemli bir misyon kanımca. dediğin gibi herkesin herşey hakkında fikri var ama pek az konuda bilgi sahibi insan var. tarih bilmeden, açık ve çıplak gerçekleri bilmeden belirli düşünce kalıplarına ya da ideolojik aygıtların enjeksiyonlarına maruz kalınıp edilen fikirlerden bahsediyorsak bu derslerin amacı bu düşünsel mahkumiyeti ortadan kaldırmaya çalışmak.

>Bunun adil olmadığını düşünüyorum. Nasıl ki bir uluslararası
> ilişkiler öğrencisinin İstatistik bölümünden alacağı Yöneylem dersinden
> başarısı sınırlı olacaksa, bizim de sosyal derslerdeki başarımız sınırlı
> kalacaktır. Ki sosyal bölümlerde öğrenciler matematik fizik gibi sayısal
> dersler almaya zorlanmazken, sayısal bölüm öğrencilerinden üniversite
> eğitimleri boyunca Türk dili , İnkilâp tarihi, TYTD ve üstüne sosyal
> seçimlik derslerinden başarılı olmaları isteniliyor.

maalesef şöyle bir durum var ki, bir sosyal bilim öğrencisi yöneylem konusunu öğrenmek zorunda değildir ama bir endüstri mühendisi türk modernleşmesinin tarihini öğrenmek durumundadır. zorunda diyemem elbette. ama eğer cumhuriyet tarihi, güncel siyaset ya da küresel gerilimler üzerine iki çift kelam etme vakti geldiğinde elle tutulur bir şeyler söylemek istiyorsa belirli bir seviyede tarihsel ve toplumsal analiz tecrübesi olmalı. bu da toplumsal yapılar dersi gibi derslerde verilmeye çalışılıyor.

kaldı ki bu dersler sosyal bilimler disiplinlerinde okuyan öğrencilerin normalde aldıklarından çok daha “hafif”, giriş düzeyinde ve mühendislik öğrencileri için özel olarak tasarlanmış derslerdir. niyetlenilene tam olarak ulaştıklarını elbette söyleyemeyiz ama yapılması gereken şey bu dersleri kaldırmak değil, ya da bu dersleri anlamakta zorluk çekecek öğrencilerin değerlendirilmesinde iltimas yapmak değil. yapılması gereken şey sizden de gelecek tepkilere göre dersi daha iyi, isabetli ve yararlı bir hale getirmektir.

> Size gelip “sosyal
> derslerden anlamıyorum” ,” biraz anlayışlı olur musunuz” ,”bir şeyler
> yapabilir misiniz” dememizin sebebi işte budur.

sitede notlarla ilgili olarak yazdığım yazı mühendislerin sosyal bilimler kapasitesi hakkında değil, daha çok eğitim-öğretim ahlakıyla alakalı bir yazı. üniversitede bir kaç sene geçirmiş her türkiye cumhuriyeti vatandaşının da bildiği üzere geçer not almanın sıkça başvurulan yollarından bir kaçı arasında kopya çekmek (teknolojik araçların gelişmesiyle akla hayale gelmeyecek yöntemleri bizzat öğrencilerimden çok kez dinledim), senelerdir sorulan aynı sorulara senelerdir fotokopicilerde satılan hazır cevap kağıtlarından hazırlanmak, hocalara durumun zorluğundan bahsetmek, anlayış talep etmek, vs. gibi yöntemler vardır. ama dersi düzenli takip etmek, okumaları yapmak, hocayla tartışmak, herşeyi geçtim, ders için biraz samimi bir çaba göstermek pek yoktur. 4000′e yakın öğrencim arasında, sosyal bilim öğrencileri de dahil olmak üzere kitabı baştan sona okuyanların sayısı 50′yi geçmez.

rezil sınav kağıtları ve ödevler verip, sonra da “hocam son senem, ilgilenirseniz sevinirim” tipinde insanı çileden çıkaran mesajları engellemek için yazmıştım o metni. senin yazını bir kenara koyarak söylüyorum, hiç de etkili olamadığını bu yazının, itiraf etmek gerekiyor.

> İlk vizeye göre
> değerlendirme yapacak olursak 22 kişi kalma sınırında, 6 kişi de vizeye
> girmemiş, bu da 60 kişilik sınıfın sadece yarısı dersten başarılı olacak
> anlamına geliyor. Bu %50 başarının veya %50 başarısızlığın sebebi yukarıda
> saydığım sebeplerdir.

tam da bahsettiğim sebeplerden ötürü, başarısızlık yüzdesinin yüksek olmasının sebebi mühendislere altından kalkamayacakları ağır yükler yüklenmesi değildir. türk eğitim sisteminin sosyal konularla ilgili metin okuma geleneği yaratamaması (yazmayı geçtim), daha doğrusu fanatik gazetesi seviyesinden daha yukarı çıkmamış bir okuma geleneğinin sorumlusu olması (hayatında bizim toplumsal yapılar dersi kitabı kadar şey okumamış olduğunu söyleyen öğrencilerim vardı), 1980 darbesinden beri gittikçe yaygınlaşan politikanın ve tarihin tehlikeli, sıkıcı, “entellere” mahsus bir faaliyet olarak algılandığı bir zihin durumu, mühendisliğin, matematiğin ve doğa bilimlerinin sosyal bilimlerden çok daha özel, çok daha işe yarar, çok daha ayrık olduğu fikrinin hakim olması ve elbette yine türk eğitim sisteminin yaratmış olduğu ve kapanmaz gözüken fenci-sosyalci ayrımı… bunlar bana göre daha geçerli sebepler.

bu sebepler elbette fencilerin sosyalcilere göre daha az başarılı olduğu gerçeğini değiştirmiyor. işte biz de tam o yüzden mühendislere özel bir ders hazırladık. bu dersi bir edebiyat fakültesinde ya da sosyal bilimler fakültesinde veriyor olsaydık, çok daha fazla okumanın olduğu, çok daha yoğun ve talepkar bir ders olacaktı. bizim dersin 250 sayfalık kitabına bakıp abartılı bulan arkadaşlara, yurtdışında aynı konsepte sahip derslerde okutulan tuğla gibi 800 sayfalık kitapları göstermeye hazırım.

> Bu sınavdan 20 almış bir öğrenci sosyal bölüm eğitimi
> almış birine göre başarısızdır, fakat sayısal bölüm eğitimi alana göre
> başarılıdır bizim gözümüzde, çünkü kapasite bu kadardır, aynı sınava 30 kere
> de girse aynı notu alır.

20 alarak sizin gözünüzle başarılı görünen bir öğrenci ancak sizin görme biçimlerinizin sorgulanmasına yol açar. çünkü aynı sınıftan, aynı bölümden aynı tip liseden gelen başka bir çok öğrenci o dersten 80 alabiliyorsa, o zaman sorun dersin ağır olması, beklentilerin çok yüksek olması değildir.

son olarak, YTÜ’nün büyük bir cesaretle başlattığı fakat değişen yönetim anlayışları sebebiyle arkasında güçlü bir şekilde duramadığı bu sistem (mühendislik öğrencileri için tamamlanması gereken belirli sosyal bilimler kredileri belirlemek) çok sayıda ülkede uygulanmaya başlanan bir sistem. artık akademik disiplinlerin, eskiden olduğu kadar ayrı ve uzak olmadığı fikri daha geniş kabul görüyor. her öğrencinin birkaç ders ile değil, birkaç dönem ile genel eğitim programına tabi tutulması ve ortak dersleri alması, ondan sonra, uzmanlaşmayı istediği bölümü seçmesi giderek daha fazla üniversitenin uyguladığı bir yöntem. bu özellikle türkiye gibi lise eğitimi öğrencisine hayata dair pek bir görüş kazandırmayan, öğrenciyi isteklerini ve yeteneklerini anlamaktan uzaklaştıran ve üniversiteye hala okuması gereken bir kaç lise senesi ile gönderen ülkeler için sadece hoş değil, aynı zamanda gerekli de bir yöntem.

sorun sizde değil, netekim, sorun sistemde. sorun yapısal. bizim yapmaya çalıştığımız şey, öğrenmenizin iyi olduğunu düşündüğümüz şeyi en iyi ve isabetli yöntemle öğretmeye çalışmak. bu çaba tepkiye, fikir bildirmeye ve değişiklik teklifine açıktır. ama notlama konusunda, öğrencilerin değerlendirilmesi konusunda standartların düşürülmesine, adaletsizliğe ve haksızığa açık değildir.

Paylaş/Ekle

Alâka

• Söylem jeneratörleri
• Sosyal bilimlerde akademik kariyer blog'u II
• Sosyal bilimlerde akademik kariyer blog'u I
• 14 sene önce internet sansürü: Ben Boğaziçi'nde Sosyal Bilimler Kulubü'ndeyken
• Bilgi Üniversitesi'nde sendika mücadelesi
• Umum ne, kamu ne? Belediye, içki, devlet, üniversite
• Bir blog imecesi çağrısı
• Akademinin sonu geliyor

Kavgam Ne Demektir?

Tanıl Bora

Orta birdeyken bir gün, ‘Heil Hitler, pireler ve bitler’ yazmıştı arkadaşlar tahtaya. Komiklik olsun diye. Almanca öğretmenimiz, 2. Dünya Savaşı’nı yaşamış bir aksaçlı Alman, ‘Hitler’ kelimesini gördüğü anda, yüzündeki mûnis ifade kaybolmuştu. Buz kesmişti. Hiçbir şey söylemeden tahtayı sildi, biz de ‘Hitler’in şakaya gelir bir şey olmadığını anladık. Hitler, faşizm, nasyonal sosyalizm, şakası yapılacak, başka kötülüklere benzetilerek görelileştirilecek ‘şeyler’ değildir. Hele nasyonal-sosyalizmi, onun yanında pek masum kalan İtalyan faşizminden dahi ayırmak gerekir… Ürpertici bir anti-semitizme ve ‘değersiz can’ kavramına dayanarak kitlesel kıyımları endüstriyel bir rasyonel düzen içinde kurgulayan bu hareket ve ideoloji, muazzam bir insanî ve beşerî kötülüğü seferber etmişti. Büyük sermayenin çıkarlarına, kapitalizmin mantığına vs. bağlı olarak izahı yapılabilen, fakat o izahları ‘aşan’ bir kötülüktür bu. Onun içindir ki, 2. Dünya Savaşı’ndan sonra Hitler ve nazizm, dünyanın hemen her yerinde, neredeyse anılmasından bile kaçınılan lânetli kelimelere dönüştüler. Hitler’in ‘derdini’ anlattığı Kavgam, son 50 yılda en müstechen sayılan kitaptı dünyada.

Ve şimdi biz, Kavgam’ın çoksatar olduğu bir memlekette yaşıyoruz! Beş ayrı yayınevi basmış kitabı, halkımız faydalansın diye ucuz baskısını yapanlar da olmuş, neticede onbinlerce Kavgam satılmış. ‘İyi’ üniversitelerde öğretim üyesi olan arkadaşlarımdan duyuyorum, derslerde ‘hocam, Kavgam’da diyor ki…’, ‘Hitler der ki…’ diye söz alan öğrenciler çıkıyormuş. Şimdi ‘herkes bunu konuşuyor’, haklı olarak: Kavgam’ı niye okuyorlar? Kavgam’da okuyacaklarınız belli. Birincisi, şiddetli bir anti-semitizmdir; ‘Yahudi’ye karşı hıncı doğallaştıran, uçlaştıran bir anti-semitizm… Sonra, tarihin, sosyal ilişkilerin tümüyle ‘milletler savaşı’na indirgenmesi; insanlığın doğal varoluş formu olarak düşünülen milletler arasındaki tek ve doğal ilişkinin de, eninde sonunda, savaş olarak düşünülmesi… Bunlara uygun olarak, yine doğallaştırılmış bir sosyal Darwinizm: Kuvvetli olan ayakta kalır, kuvveti yetmeyen yok olmayı hakeder… Ve belki de en önemlisi: Kavgam, başka ‘düşünür’lerin, doktrin üreticilerinin meâlen, kuramsal bir dil içinde ifade ettiği bu ‘görüş’leri, ağzını doldura doldura söyler. Açıkça kavga, açıkça savaş, açıkça tenkil istiyordur. Anti-semitizmin, ‘zır’ milliyetçi tarih ve toplum görüşünün, güç tapıncının bereketli toprakları üzerindeyiz. Bu topraktan beslenenlerin Kavgam’a da ilgi gösterebileceğini kestirebiliriz. Bu durumu, ‘normal ama tehlikeli’ kaydıyla, anlayışla karşılayanlar çok. Ümit Özdağ Akşam’da nasıl diyor: ‘Arkadan hançerlendiklerini düşünen iyi Türkler, Hitler’i okuyorlar.’ Böyle bakanlar, çareyi, Kavgam’ın hitap ettiği heveslerin ‘normal’ Türk milliyetçiliğiyle tatmininde görüyorlar. Korkunç, evet, basbayağı korkunç olan, demin ‘belki de en önemlisi’ diye değindiğim noktadır: Kavgam’ı okuyan, bir ‘insanlık’ ortak paydasından, ahlâkî mülahazalardan tamamen kopmuş, çıplak bir güç mantığına dikiyordur gözlerini. Kavgam’ın müstehcen yayın addedilmekten çıktığı, ‘ilginç’ bulunduğu, ‘fikir’ olarak okunduğu bir zaman ve zemin, başka her şey bir yana, ‘insanlığa karşı suç’ mefhumunun hiçbir hükmünün kalmadığını, dahasını söylemeli, ‘iyi insan olma’ terbiyesinin aşındığını haber verir. Kavgam, evet tehlikelidir ama hayır, normal değildir! Kavgam, ‘günah’tır.

(Birgün, 18.3.2005′te yayımlanmıştır.)

Paylaş/Ekle

Alâka

• 3 Boyutlu Guernica
• Sovyet arşivinden çıkan Hitler!
• Darbe, stadyum ve faşizm
• Mussolini'nin beyni
• İkinci Dünya Savaşı'nın 70. yılı

Between religion and language: Karamanlidika, Armeno-Turkish, Hebrew-Turkish and Aljamiado Texts in the Ottoman Empire

The Workshop will be held at the Yıldız Technical University on Friday, June 4, 2010.

Venue: Hünkar Salonu, Yıldız Technical University

Organized by
Mehmet Ölmez (Yıldız Technical University)
Evangelia Balta (National Hellenic Research Foundation)

At the workshop will be presented papers on Turkish language texts written in various alphabets (Greek, Armenian, Hebrew) as well as one paper on Greek Aljamiado literature (vernacular Greek in Arabic script). The First International Conference of Karamanlidika Studies in 2008 dealt exclusively with Karamanlidika publications (Turkish texts in Greek script) and the Turcophone Orthodox population of Asia Minor. This year we are extending the subject to embrace themes related to the intellectual production of other non-Muslim millets of the Ottoman Empire, the Turcophone Armenians, the Turcophone Jews. The goal is to study the mosaic composed of these gayr-ı müslim populations both diachronically and synchronically, and to reveal the communication channels within these populations, at least those discernable in their culture. In contrast, a paper on Greek Aljamiado literature presents the opposite phenomenon in the 19th-century Balkans, where the Greek language was the lingua franca and Muslims of Rumeli wrote Greek in the Arabic alphabet.

The focus of interest for the organizers of this one-day workshop is always the Turkish-speaking Orthodox Christian population, the Karamanlis, and its cultural product, Karamanlidika printed matter. Our aim is to bring together scholars from Turkey, Greece, Cyprus, England and Holland in order to underline some aspects of this particular manifestation of cultural life in the multi-ethnic Ottoman Empire, and to stimulate research and debates on these literatures, which have now vanished.

Welcome address / Açılış Konuşması

9.30-9.45       Evangelia Balta (National Hellenic Research Foundation)

Session I
Discussant / Oturum Başkanı
Matthias Kappler (Cyprus University)

9.45-10.10      Oktay Özel – Onur Usta (Bilkent University)

Some Observations on the Sedentarization Process of the Turcomans in the Sixteenth Century
16. Yüzyıl Kapadokya’sında Türkmenlerin Yerleşikliğe Geçiş Süreci Üzerine Bazı Gözlemler

10.10-10.35     Richard Clogg (Emeritus Fellow, St. Antony’s College, University of Oxford)

Early Publications in ‘Greco-Turkish’ of the British and Foreign Bible Society
İngiliz ve Ecnebi İncil Kitabı Mukaddes Şirketi Erken Dönem ‘Greco-Turkish’ Yayınları

10.35-11.00     Discussion

Coffee-Break / Kahve Arası

11.20-11.45     Mehmet Ölmez (Yıldız Technical University)

R.M. Dawkins and his research on Turcophone Anatolia
R. M. Dawkins ve Anadolu’daki Türkofonlar Üzerine Araştırmaları

11.45-12.10     Yorgo Dedes (SOAS, University of  London)

Karamanlidika in Reverse: Greek Muslim Writings in the Arabic script (Aljamiado)
Karamanlıcanın Tersi: Arap harfli İslâmî Rumca Metinler (Aljamiado)

12.10-12.30     Discussion

Break for lunch / Öğle yemeği

Session II
Discussant / Oturum Başkanı
Anthi Karra

14.00-14.25     Tülay Culha (Kocaeli University)

İbrani Harfli Tevarih-i Ali Osman Üzerine
Tevarih-i Ali Osman Written in Jewish Script

14.25-14.50     Laurent Mignon (University of Oxford)

Avram, İsak and the Others: The Genesis of Judeo-Turkish Literature.
Avram, İshak ve Diğerleri: Yahudi-Türk Edebiyatının Doğuşu

14.50-15.15     Börte Sagaster (Cyprus University)

The Turkish-speaking Armenians and their role in Turkish literature
Türkçe Konuşan Ermeniler ve Türk edebiyatındaki Yerleri

15.15-15.45     Discussion

Coffee-Break / Kahve Arası

15.45-16.10     M. Sabri Koz (Yapı Kredi Yayınları Danışman Editör)

19. Yüzyıl Ermeni Aşuğlarından Mizahî Destanlar
Satiric Poems from the 19th Cenury Armenian Minstrels

16.10-16.35     Jan Schmidt (Leiden University)

The Anhegger Bequest in the Leiden University Library
Leiden Üniversitesi Kütüphanesi’ndeki Anhegger Mirası

16.35-17.00     Discussion

Round Table
Discussant / Oturum Başkanı
Mç Sabri Koz

17.00-18.30     Cihan Okuyucu, Thanasis Nikolaidis, Yusuf Örnek, Püzant Akbaş, Emin Nedret İşli

Collections of Karamanlidika  and Armeno-Turkish Prints and Manuscripts
Collectors and Antique Book Sellers
Karamanlıca ile Ermeni Harfli Türkçe Matbu ve Yazma Eser Koleksiyonları.
Koleksiyoncular ve Sahaflar

Paylaş/Ekle

Alâka

• Hrant Dink Atölye Çalışmaları
• YTÜ 1. Lisansüstü Öğrenci Konferansı